เมื่อมนุษย์อยู่ร่วมกันเป็นสังคมจึงก่อเกิดความสัมพันธ์ระหว่างกัน มนุษย์ได้สร้าง “ภาษา” ขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องมือในการสื่อสาร การ “นิยาม” จึงเกิดขึ้นเพื่อให้มนุษย์สามารถรับรู้ และเข้าใจภาษาให้ตรงกัน และในความสัมพันธ์ของมนุษย์ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการให้ภาษาในการสื่อสารได้ ภาษาจึงกลายเป็นเครื่องมือสื่อสารที่มีพลังทั้งในด้านการสร้างสรรค์และการทำลาย

มนุษย์ใช้ภาษาด้วยวัตถุประสงค์ต่างๆกัน สิ่งที่เราพบอย่างหนึ่งคือเมื่อข้อความใดๆได้ถูกผลิตขึ้นซ้ำๆก็สามารถเกิดเป็นกรอบความคิด ความเชื่อ วัฒนธรรม จนสามารถตีกรอบหรือจำกัดความรู้สึกและการกระทำของมนุษย์ได้ เมื่อเราพบว่าภาษาเป็นเครื่องมืออันทรงพลัง เราจึงควรมีการตั้งคำถามกับสิ่งที่เราได้รับรู้ หรือสิ่งที่เรา(ถูกทำให้)เชื่อจากอำนาจของภาษา

ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดว่าภาษาได้สร้างกรอบความคิดของคนไทยเกี่ยวกับ “sex”คือ เรื่อง “การเสียความบริสุทธิ์” เพราะ เมื่อนึกถึงความบริสุทธิ์ เรามักนึกถึงความดี หรือความงาม “ความบริสุทธิ์” จึงเป็นสิ่ง “ดี” ที่ควรปรารถนา การมีเพศสัมพันธ์ซึ่งทำให้ “ไม่บริสุทธิ์” จึงกลายเป็น “สิ่งชั่วร้าย” ไปในทันที และเมื่อประกอบกับคำว่า “เสีย” ซึ่งเป็นคำที่ให้ภาพในแง่ลบ ก็ยิ่งทำให้เพศสัมพันธ์ยิ่งกลายเป็นสิ่งเลวร้ายมากขึ้นไปอีก

ผู้หญิงที่ครองตัวให้บริสุทธิ์จึงกลายเป็น “คนดี” และจะคงความ “ดีงาม” นั้นไว้ตราบที่ไม่มีเพศสัมพันธ์ ขณะที่ผู้หญิงที่มีความรู้สึกทางเพศกลับกลายเป็น “คนไม่ดี”

ด้วยความคิดแบบนี้จึงเป็นการทำให้ผู้หญิงที่มีความรู้สึกทางเพศ “ตาย” ไปจากโลกของความเป็นจริง สร้างให้ “ผู้หญิงที่ดี” ต้อง “ไร้ความรู้สึกทางเพศ” และ “ความรักที่ดี” ต้องไม่มีเพศสัมพันธ์มาเกี่ยวข้อง

มนุษย์จึง “ถูกตอน” จากกรอบความคิดที่เกิดจากอำนาจของภาษาที่มนุษย์สร้างขึ้นมาเอง และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ไม่ควร(ใช้คำว่า) “เสียความบริสุทธิ์”