[ เผยแพร่ครั้งแรก blogazine@prachatai : เมษายน 2008 ]

ภาพยนตร์พูดภาษาอังกฤษเรื่องแรกของผู้กำกับชื่อดัง ‘หว่องการ์ไว‘ (Wong Kar Wai) ที่เพิ่งเข้าฉายให้ผู้ชมในดินแดนประเทศไทยได้ชมกันตั้งแต่ช่วงเดือนมีนาคมที่เพิ่งจะผ่านมา ( 2008 ) ที่มีชื่อว่า My Blueberry Nights นั้น อาจมีประเด็นต่างๆ นานาให้สามารถสร้างบทสนทนากันได้มากมายและยาวนาน แต่สำหรับในที่นี้นั้น ผมอยากจะ ‘หยิบเลือก‘ เพียงบางประเด็นมา ‘อ่าน‘ หรืออีกนัยหนึ่ง ‘สนทนา‘ เกี่ยวกับ ‘ตัวละคร‘ ในภาพยนตร์ดังกล่าว ภายใต้ความคิดเกี่ยวกับเรื่อง ‘ความทรงจำ‘ ซึ่งสะท้อนร่วมกับความคิดเกี่ยวกับ ‘เวลา‘

ในเบื้องต้น ผมคิดว่าเราๆ ท่านๆ ต่างก็มี ‘ความจำ/ความทรงจำ‘ ในฐานะที่เป็น ‘เรื่องราว/เรื่องเล่า‘ ในบางส่วนเสี้ยว หรือในบางแง่มุมของชีวิต ซึ่ง ‘เรื่องราว‘ ดังที่ว่านี้อาจมีสถานะเป็นทั้ง ‘แรงขับดัน‘ ให้กับชีวิต-ในการก้าวไปสู่ ‘อนาคต‘, อาจเป็น ‘โซ่ตรวน‘ หรือแม้กระทั่ง ‘กรงขัง‘ แห่งชีวิต-ให้ติดอยู่กับ ‘อดีต‘, หรือในบางครั้ง บางเรื่องราว, บางความทรงจำ ก็อาจไม่ได้เป็นทั้งพลังขับเคลื่อนและ/หรือพลังฉุดรั้งใดๆ ต่อชีวิตเลย

สำหรับความคิดเรื่อง ‘ความทรงจำ‘ นั้น เราๆ ท่านๆ คงปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นเรื่องของสิ่งที่ถูก ‘หยิบเลือก‘ และรวมไปถึงการ ‘ตัดทอน‘ จากเหตุการณ์หรือสถานการณ์ที่ต่างพบเจอในแต่ละช่วงเวลาของชีวิต เป็นเรื่องของ ‘การเลือก‘ ที่จะ ‘จดจำ‘ หรือ ‘ลืมเลือน‘ บางสิ่งบางอย่าง, บางเหตุการณ์, และแม้กระทั่งคนบางคน ให้ ‘อยู่‘ หรือ ‘ไม่อยู่‘ ในชีวิต หรือถ้าจะกล่าวให้ชัดเจนขึ้น, อยู่หรือไม่อยู่ในความทรงจำ ซึ่งก็คงปฏิเสธไม่ได้อีกเช่นกันว่า การหยิบเลือกหรือตัดทอนที่เกิดขึ้นนั้น เกิดขึ้นภายใต้ ‘การให้ความหมาย‘ หรือ ‘คุณค่า‘

อ่านต่อที่ blogazine prachatai

บล๊อกถูกทิ้งร้างอีกครั้ง.. ซ้ำแล้วซ้ำเล่าซ้ำแล้วซ้ำอีก.. จะซ้ำอีกกี่ทีกี่ครั้งกี่ซ้อนก็ไม่รู้..

การเขียน – สิ่งที่ผมอยากจะทำอย่างเปนประจำ – ก็เลยไม่ถูกทำอย่างเปนประจำเสียที

กลับมาอีกครั้งเปนครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ (ตอนแรกแทบจะจำชื่อ login กับ pw ไม่ได้ – มั่วๆเอา ก็ถูกซะงั้น)

กลับมาครั้งนี้.. ขอปัดฝุ่นครับ.. เลยลบโพสเก่าๆไปหลายอัน..

และจะพยายามเขียนอย่างต่อเนื่อง(กว่านี้)ให้ได้(มากขึ้น)

เอาล่ะ.. ก่อนจะจากไป โพสบทความเก่าไว้ซักอันนึงแล้วกัน