โต๊ะ-เก้าอี้ ตัวเดิม

นั่งริม หน้าต่าง บานเดิม

ในช่วง เวลา เดิมๆ

แต่ฉัน ไม่เคย เหมือนเดิม

ข้อความจืดชืดเรียบเรื่อยเฉื่อยเปื่อยผลุบๆโผล่ๆแว่บไปแว่บมาในความรับรู้ มันอาจผุดขึ้นมาจากภายใต้กระโหลกศีรษะ หรือมันอาจพรวดเข้ามาทางรูหู หรือมันอาจทะลักออกมาจากรูจมูก หรือบางทีมันอาจขย้อนขึ้นมาพร้อมกับเสียงเรอที่ผลักและดันเอาแ๊ก๊สในท้องไส้ไตตับพุงของข้าพเจ้าขึ้นมา ข้อความจืดชืดนับได้ยี่สิบสามพยางค์พอดิบพอดีนั้น มันอาจไม่มีค่าความหมายใดให้ตีความ อาจเปนเพียงคำเกลื่อนกล่นที่ถูกบ่นก่นออกมาอย่างไร้สาระถึงที่สุด หรือมันอาจเปนถ้อยคำวางเรียงอันมีลักษณะคล้ายคลึงกับบทกวี ที่มีช่องว่างเว้นวรรคไว้ให้ผู้อ่านทั้งหลายทั้งปวงตีความ ไม่ว่าจะระหว่างพยางค์ ระหว่างคำ ระหว่างวรรค ระหว่างบรรทัด และระหว่างอะไรต่อมิอะไร ตามแต่ใจปรารถนาภายใต้ข้อจำกัดบางอย่างบางสิ่งของคำเหล่านั้น และภาษาที่ถูกใช้สำหรับการเขียน

และแน่นอนในที่นี้ผมคงจะไม่หยิบข้อความเฉื่อยแฉะน่าเบื่อหน่ายที่ถูกผมสำรอกออกมาวางแปะไว้บนหน้าที่ท่านกำลังอ่านอยู่นี้มาวิเคราะห์สังเคราะห์ตีความให้ท่านผู้อ่านได้รู้สึกเบื่อหน่ายไปมากกว่านี้เปนแน่แท้ เพราะผมคงไม่มีสิทธิอำนาจใดๆที่จะพยายามจูงจมูกให้ท่านผู้อ่านทั้งหลายนั้นมาเข้าอกเข้าใจในสิ่งที่แม้ตัวผมเองยังมิอาจเข้าใจมันได้แม้สักเพียงนิดน้อย แต่พร้อมกันนั้น มันกลับนึกขึ้นมาได้ว่าผมก็ไม่มีิสิทธิอำนาจใดๆที่จะบอกกล่าวท่านๆทั้งหลายให้มาตีความหาใจความ ถ้อยความและความหมายของสิ่งที่ผมพ่นออกมาก่อนหน้านี้ ในฐานะที่ท่านเปนผู้อ่าน และหากเชื่อว่าโมเม้นของการเขียนของคนที่ทำหน้าที่เขียนได้ผ่านไปแล้ว และผู้เขียนก็หมดความสามารถและความชอบธรรมในการยึดกุมเกาะเกี่ยวเหนี่ยวและรั้งความหมายของข้อเขียนที่ถูกเขียนออกมาแล้ว ใจความทุกสิ่งอย่างมันจึงกลายเปนสิ่งเปิดโล่งที่พร้อมจะกลายสภาพไปเป็นช่องว่างให้ได้ถูกแต่งเติม เสริมทา ระบายสี ฯลฯ ลงไปจนกว่าท่านผู้อ่านจะพอใจและเหนดีเหนงามไปกับมัน

ก่อนที่ผมจะสำรอกเอากองภาษาที่จุกคับอยู่ในทางเดินอาหารออกมาอีกกองหนึ่งจนอาจทำให้ท่านผู้อ่านต้องอึดอัด คลื่นเหียน ชวนอาเจียนแล้วล่ะก็ ผมคิดว่าผมควรหยุดถ่ายถ้อยคำเหล่านี้ไว้เพียงเท่านี้ และหากโอกาสที่เหมาะสมมาเยือน ข้าพเจ้าคงมีโอกาสได้สำรอกออกมาให้ท่านเชยชมอีกสักครั้ง-สองครั้งเปนอย่างน้อย เพื่อมาวิเคราะห์ดูว่า ตัวฉันนั้นได้รับประทานสิ่งใดลงไปบ้าง และเหตุอันใดตัวผมจึงอาเจียนเอาสิ่งเหล่านั้นออกมา หากท่านจะกรุณา หวังว่าข้าพเจ้าจะได้รับโอกาสเช่นนั้น อีกสักครั้งสักครา

ป.ล. หากท่านรู้สึกว่าข้อความในกล่องนี้กับหัวเรื่องที่ถูำกให้มันดูไม่ลงรอยไม่เข้ากัน ก็ขอให้ถือว่าเปนความอ่อนด้อยทางภาษาและความคิดอ่านของข้าพเจ้าเอง เพราะ้ต้องขอสาำรภาพตามตรงว่าข้าพเจ้ามิอาจตั้งชื่อให้กับมันได้ หรือบางทีมันอาจไม่จำเป็นต้องมีชื่อ แต่ชื่อของมันในครั้งนี้ถูกเขียนขึ้นก่อนข้อความข้างล่าง และข้าพเจ้าก็เกียจคร้านเกินกว่าจะลบมันออกและเขียนขึ้นใหม่